تا زندَه ای دِل بی کَسِن

می نویسد حلالم کن و با حرفش سیلی میزند به گونه ام.
یک کلمه ای از پشیمانی حرف نزنی؛، به قدر یک هزارم تمام کاغذهایی که برایت سیاه کرده فدایت شوم نگویی و مستقیم بخواهی ببخشدت، عین سیلی زدن نیست؟
از خیر حرف زدن و دم نزدن از شری که به پا کردی عین سیلی زدن نیست؟
اصلا حلال.
ما که خوش نداریم این دنیا هم چشم در چشمت شویم، چرا آن دنیا یخه ات را بگیریم؟ چرا شر بسازیم؟
شَرَت کم.

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...

یک ده روز سخت و نفسگیر که بعد از آن بوی بهشت و فردوس برینی شنیده نمیشود. بعدش همان تابستانی ست که هر سال با خودم میگویم پربار است اما بیبرکت و سریع میگذرد. یک دور عبث که مجدداً تمدید میشود.

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...

یا خساره اگر کسی نباشد که برگشتن را معنا کند...

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...

آه که این تصویر شد دق دل خاتون بینوا که انگار به عمرش نه سپیدی روز دیده نه سیاهی شب. بی صبر و طاقت دلبسته بود به همین چهار عکس.

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...

یادم رفته بود اینجا روزی آغوش هرکسی بود که نداشتم.

تا زندَه ای دِل بی کَسِن...